و نوخاستگان مرتبهء فتوت و مردى به خواهندگى ايشان بر پاى طلب ، استادگى نمايند و به قدر نقد استعدادى كه در دست قوت فعلى ايشان و مناسبتى وصفى يا ذاتى جوهرى كه با ملازمان آستان ولايت آشيان ختمى داشته باشند ، از ايشان بهره‌ور گردند . « * » تلويح - از خصايص آيات كلامى و اشارات رموز حرفى در اين بحث شريف يكى آن است كه : در بودآباد حضرات « 1 » الهى كه جواد مطلق به اشارت ديگر ائمه و رسانيدن پروانچه امام اكمل « 2 » به او ، مباشر ديوان وهب و ايجاد گشت « 3 » و متصدى آن شد كه اعيان نمود را به خلعت اوصاف وجودى و صورتهاى گوناگون آن پوشيدن گيرد ، اول صورتى كه از آن ديوان بر صحايف عالم تدوين و تسطير هويدا شد ، آن بود كه صورت نمايش پنج كه عبارت از برزخ البرازخ است و هرچه پذيراى صورت است از او پيدا مىگردد چنانچه در اصول احصايى مبين گشته ، با دوگانگى متقابلين كه پيدايى بىآن صورت نبندد ، هم در مرتبه نمايش درآميخت و بدين آميزش صورت هفت كه آسمان و زمين و هرچه در او « 4 » است به دو هويدا گشته ، پيدا شد . چون اين مقدمه روشن گشت ببايد دانست كه آنچه بدين هفت ظاهر مىشود كه عبارت از ذات پيدا شونده است كه مقوم حقيقت آن مرتبهء عددى شده آن صورت عقد شش است ، و آن عقد هرگاه كه به صورت وجودى خود در طى آن تركيب سبعى مذكور پيدا شود ، آن را به اعتبارى كون خوانند و به اعتبارى عبد ، چه اگر آن عقد وجودى كه در آن تركيب امرى سبعى ، پيدا شده و دلالت بر ذات مىكند هم به صورت اجمالى « 5 » خود ظاهر شده در ميان آن تركيب چنانچه صورت نمودى مظهرى بر آن بود كه ذات ظاهر است ، محيط باشد ، آن را به همان

--> ( 1 ) - ب : حضرت . ( 2 ) - ب : اكمل ماو . ( 3 ) - ب : گشته . ( 4 ) - ب : و هرچه هست . ( 5 ) - ب : جمالى . * در حاشيهء نسخهء اصل توضيحى درباره اين تلويح داده و آن اينست ( ن . ك . كن . 70 . و . 6 . كن . واو . )